| Reaction's profilel2eacti๏nBlogListsNetwork |  Tools  Help |
|
November 28 ย า ร ะ บ า ย อ่ อ น ๆ Part 4เมื่อก่อนเคยมีไดอารี่เล่มเล็กๆพกติดตัวไว้เขียนก่อนนอนเสมอ อากาศหนาวๆนอนใต้ผ้าห่มโคมไฟเล็กตรงหัวเตียงพร้อมลายมือขะยุกขยิก ถึงจะหนาวหรือง่วงแค่ไหนก็ต้องเขียนให้จบ (ท่าจะบ้า) หลายคนอาจจะคิดว่ามันคงน่าเบื่อสุดๆ ทั้งๆที่มันเป็นตำนานบทเล็กๆของชีวิตเด็กคนนึงเลยนะ ถ้ากลับไปอ่านอีกทีคงจะหัวเราะท้องแข็ง
มันจะบรรยายอะไรละเอียดนักหนา สงสัยล่ะสิ มันคงจะไม่มีความหมายอะไรเลย ถ้ามันเป็นแค่บันทึกประจำวันธรรมดาๆ จนกระทั้งเขาคนนั้นโผล่เข้ามาในช่วงเวลาสั้นๆของชีวิตคนธรรมดาอย่างกู เขาว่ากราฟอารมณ์ของคนปกติ มันจะเดินเป็นเส้นตรงจริงหรอ (ฟังเขาเล่ามาอีกที) แต่เวลาทีความรักกราฟมันจะ ขึ้นๆ ลงๆ ซึ่งมันก็จริงนะ ความรักทำให้โลกเป็นสีชมพู แหละบางทีมันก็กลายเป็นสีเทาหม่นๆ จนบางทีก็สงสัยว่ารักแล้วดีจริงหรอ รู้หรือเปล่า ว่าคนที่มีความรักน่ะ เวลานอนหลับจะดูน่ารักมากๆ (ใช่หรอวะ?) แต่ที่แน่ๆเวลาเราแอบมองเขาทีไร มันน่าลักหลับจริงๆ เอ้ย....ไม่ช่าย น่าร๊ากจริงๆ ถ้าเลือกได้ คงจะเขียนไดอารี่ต่อมาเรื่อยๆ แต่มันเจ็บปวดพิลึกที่ต้องมานั่งนึกถึงคนที่เค้าจากเราไปแล้ว บางทีการเดินเพียงลำพังโดยไม่มีเงาของเขาเคียงข้าง มันคงโหดร้ายเกินไปสำหรับคนที่เพิ่ง"หัดรัก" ตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้ ก็ไม่ได้เขียนไดอารี่อีกเลย ถึงตอนนี้จะมานั่งเขียนใน space แต่มันคนละแบบกัน ที่ตรงนี้มันเหมือน มุมระบายเล็กๆ เวลาเหงาๆหรือไม่เข้าใจตัวเอง ก็เข้ามาขีดๆเขียนๆ
พอเขียนแล้วมันเข้าใจตัวเองมากขึ้น เหมือนได้เรียบเรียงความคิดของตัวเองใหม่ คล้ายๆกับการDefragคอมยังไงยังงั้น จัดการสมองให้เข้าที่เข้าทาง เพื่อลุยเต็มที่กับวันต่อไป พอโตขึ้นมาหน่อยถึงได้เข้าใจว่าเราไม่จำเป็นต้องลืมมันไปซะทุกเรื่องก็ได้ เดี๋ยวนี้ไม่เจ็บปวดอะไรแล้วกับอดีตเก่าๆ เพราะจะเลือกจำแต่เรื่องดีๆ วันนี้พอก่อนดีกว่า เฮ้อ...คิดถึงคุณจังไอ้ขี้เซา Comments (3)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://l2eaction.spaces.live.com/blog/cns!61C7BCE6E4AA4297!127.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
